Zo rond 2010 leek Robert Glasper (1978) over alles te beschikken wat zijn hartje begeerde. De Texaan had het gemaakt als jazzpianist, was gecontracteerd door het vermaarde label Blue Note Records en had een GRAMMY®nominatie op zak. Schijn bedroog. "Jazz verveelt me en ik zou het niet erg vinden als er iets ergs mee zou gebeuren," zei Glasper. "Jazz heeft een enorme klap nodig." Zo gezegd, zo gedaan; Glasper klopte bij diverse neosoul- en hiphopartiesten aan en koppelde zijn jazzy arrangementen aan hun moderne urban. Met het resultaat Black radio (2012), kwam de GRAMMY® alsnog zijn kant op.