Beatopia (The Antidote Edition)

“Ik wilde gewoon mijn vleugels uitslaan”, vertelt beabadoobee aan Apple Music over het maken van haar tweede album Beatopia. Na het in haar slaapkamer geschreven debuutalbum Fake It Flowers, waarop ze haar chaotische tienerjaren verwerkte, was de Londense singer-songwriter er klaar voor om weer naar buiten te gaan en haar zinnen te verzetten. Toen de strengste beperkingen van de pandemie voorbij waren dook beabadoobee (Beatrice Laus) een studio in met goede vriend en producer Jake Bugden om een nieuwe manier van muziek maken uit te proberen. “Ik heb het gevoel dat dit de eerste keer was dat ik echt intiem samenwerkte met een andere muzikant”, vertelt Laus, die voor enkele andere nummers ook samenwerkte met Matty Healy (The 1975) en PinkPantheress. “Het was zo’n fijne ervaring, alles klopte gewoon.” Op Fake It Flowers domineerden de invloeden van haar idolen uit de jaren 90 nog, dit keer wilde ze haar horizon verbreden. “Er waren geen regels. We maakten een hele lange afspeellijst met onze favoriete nummers en die bleken allemaal heel anders. Ik wil me niet vastpinnen op één genre. Ik realiseerde me dat ik kan maken wat ik wil.”
Het resultaat is een album dat een lichtere kant van beabadoobee laat zien; de donkere wolken die over Fake It Flowers hingen, zijn opgeklaard. De nummers gaan over verliefdheid, tot in de late uurtjes op stap gaan, goed voor jezelf zorgen en de waardering voor hechte vriendschappen. “Ik had het op Fake It Flowers veel over negatieve ervaringen en dat heeft me echt door die situaties heen geholpen”, zegt Laus. “Maar ik denk dat ik op Beatopia mijn verleden eindelijk achter me laat. De albumtitel symboliseert die zelfacceptatie, door te verwijzen naar een fantasiewereld die Laus als 7-jarige had bedacht om zich in terug te trekken, maar weer verliet omdat een onderwijzer haar er belachelijk om maakte. “Het terughalen van het idee van Beatopia betekende dat ik eindelijk dingen in mezelf accepteerde waar ik erg onzeker over was”, zegt ze. “Ik voelde dat ik een beter mens werd en zat lekkerder in mijn vel.” Lees verder voor een bespreking van het dromerige album door beabadoobee zelf.
Beatopia Cultsong “Deze is behoorlijk experimenteel en anders. Het leek me de beste opener voor Beatopia. Ik had het zo naar mijn zin met de mensen om me heen; het nummer ontstond eigenlijk spontaan met Jacob en Soren [de vriend van Laus] en Molly [de vriendin van Bugden]. Het leek me een goed begin van het album omdat het over vriendschappen gaat en ik hier mijn waardering uitspreek voor iedereen die me in mijn leven heeft geholpen. Het is een aanloop naar ’10:36', waarin de bestemming wordt bereikt.”
10:36 “Ik wilde gewoon plezier hebben tijdens het maken van dit nummer. De voornaamste inspiratie voor de sound was Frou Frou en voor de breakdown waren we geïnspireerd door The Teenagers [Franse band]. Ik had die riff al voordat ik Fake It Flowers maakte en wist niet echt wat ik ermee aan moest. Eenmaal in de studio viel alles op zijn plek. Ik wilde iets luidruchtigs en tegelijkertijd pakkends, het moest repetitief zijn en lekker ruig. Op Fake It Flowers schreef ik vanuit de gedachte dat het over mijn eigen leven moest gaan. Hier experimenteer ik voor het eerst met andere onderwerpen. Dat was verfrissend.”
Sunny Day “Ik heb altijd al een nummer als 'Sunny Day' willen schrijven, iets R&B-achtigs. Het enige wat me daarvan weerhield was wat mensen ervan zouden vinden. Het is geschreven in een periode waarin Jacob en ik heel productief waren. Het was makkelijk en ik wilde iets pop-achtigs met hooks die in je hoofd blijven hangen, bijna als een uitgelaten slaapliedje om op te dansen. Ik hou van Nelly Furtado en van Corinne Bailey Rae. Ik wilde iets in die richting doen.”
See you Soon “Dit is 100% door Broken Social Scene geïnspireerd. Qua geluid sluit dit nummer helemaal aan bij de tekst. Broken Social Scene zou dezelfde tekst telkens opnieuw zingen zodat het hard binnenkomt, omdat dat past bij de muziek. Ik schreef het toen ik paddo's op had, ik had een bizarre ervaring waar ik over wilde schrijven. Het was bijna als een visualisatie van alles in mijn leven. Dit is nog steeds mijn favoriete nummer van Beatopia. Het is bijna alsof ik tegen mezelf praat, zo van: “Ik zie je snel.” Want ik zat echt te trippen, ik verliet bijna mijn lichaam.”
Ripples “Het was een uitdaging de balans te vinden in dit nummer. Op de avond ervoor liet Matthew [Healy, van The 1975] me een video zien van Paul Simon die in een televisieprogramma vanuit het niets een nummer schreef. En ik realiseerde me dat ik gewoon een goed songwritersnummer wilde maken, een klassieker. Dit is een heel persoonlijk nummer. Het gaat over persoonlijke groei en bezinning, en over de steun van vrienden. Maar vervolgens ga ik op toer en ben ik alleen. Soms zorgt dat ervoor dat je alles om je heen veel meer waardeert als je terugkomt.”
The Perfect Pair “De tekst was best ingewikkeld omdat het heel specifiek was. Het gaat erover dat de dingen die je irriteren aan iemand, vaak dingen zijn die je zelf ook doet. Daarom heet het 'The Perfect Pair'. Dit is mijn eerste nummer met een bossanova-achtige beat, dat stond al heel lang op mijn verlanglijstje. Het was ook voor het eerst dat ik de grenzen opzocht van wat ik met mijn stem kan doen.”
Broken Cd “Ik heb dit nummer al sinds mijn zeventiende liggen. Ik wilde dat het zou klinken als een cd die overslaat; ik zeg telkens weer hetzelfde. Dit is een goed voorbeeld van een nummer waarin Jacob en ik samenwerken als twee individuen. De redding in het nummer komt waar het gaat over dat je weer kan ademhalen en gelukkig kan zijn, maar dan gaat het terug naar het begin. En ook al is het dezelfde tekst en hetzelfde akkoordenschema, het voelt anders, alsof het een ander traject is.”
Talk “Dit is een nummer waarvan ik wist dat ik het aankon qua schrijven en het tot een mooi resultaat zou brengen. Hier laat ik echt zien wat ik kan. Het was de eerste keer dat we als band live speelden en het was heel tof en rommelig, het was geweldig. De hoofdriff was als 'Maps' van Yeah Yeah Yeahs, maar dan de demoversie. Het hele idee van het nummer is dat het dinsdagavond is en je overal de pest over in hebt. Het is niet echt diepgaand. Ik wilde een pakkend refrein en iets wat makkelijk is om te begrijpen. Het was opnieuw met de gedachte dat je alles niet zo serieus moet nemen.”
Lovesong “Ik hou ervan om lovesongs te schrijven. Je kan er de gekste dingen in verwerken en het gaat alleen over jezelf. Dit is waarschijnlijk een van de meest persoonlijke nummers over mijn vriend. Elk album moet tenminste een nummer hebben dat over mijn vriend gaat, omdat hij zo belangrijk is in mijn leven. De tekst 'I missed the train again/I called your name as if you'd drive it back' omschrijft naar mijn idee het beste het gevoel als je verliefd wordt. Als je verliefd bent neemt dat je helemaal in beslag. Je kunt alleen maar aan die persoon denken, zonder dat je het echt in de gaten hebt.”
Pictures of Us “Dit nummer heb ik echt helemaal aan Jacob en Matthew te danken. Het nummer was oorspronkelijk van Matty, hij gaf het me en ik heb de tekst aangepast, die over zijn jeugd ging. Ik wilde over mijn jeugd schrijven en over iemand die ik kende, over wie ik ook op Fake It Flowers heb geschreven. Het ging over de gekke dingen die we als tieners uithaalden. De tekst die Matty schreef was: 'She reminded me that God started with a capital letter’. Je kunt het op meerdere manieren uitleggen. Voor mij persoonlijk gaat het over iemand die je ontzettend bewondert, maar met wie je niet op één lijn kan komen, ondanks dat je dat wel probeert.”
Fairy Song “Ik wilde een nummer maken dat bijna als de tien geboden is, maar dan met mijn eigen regels. Ik heb ook altijd al een nummer willen maken geïnspireerd op Cibo Matto. Er zit een stuk tekst in: 'I know you're sad, because someone died, but I'm not gonna sit inside and do nothing'. Jacob schreef dat nadat MF DOOM overleed, omdat dat hem best diep heeft geraakt. Dit nummer gaat over hoe je je weer beter kunt gaan voelen als je neerslachtig bent, door je actief te richten op dingen waardoor je je weer beter gaat voelen.”
Don’t Get the Deal “Ik heb altijd al een nummer willen schrijven dat is opgebouwd als een dialoog tussen een jongen en een meisje. Jacob doet de jongensstem, het nummer is geschreven met Jack van Bombay Bicycle Club. Hij vond de akkoorden en alles ging heel erg vanzelf. Het wordt soms ook best zwaar en dan heb je het middenstuk waar het je bijna terugbrengt naar de bossanovasectie van het album. Het nummer gaat over manipulatie binnen een relatie en dat je soms niet de juiste persoon bent voor iemand, terwijl je wel wederzijds emotioneel afhankelijk bent.”
Tinkerbell Is Overrated “Dit is mijn favoriete tekst van het hele album, omdat ik het heb over de kraaien die boven mijn kamer wonen en de insecten die in mijn kamer zitten, ik draai er helemaal op door. Ik schreef het in de studio, maar dacht aan de tijd dat ik vanwege Covid thuis opgesloten zat en letterlijk gek werd, maar het was ook een van de beste tijden van mijn leven – omdat ik het echt even nodig had, denk ik. Ik wilde iets speels en PinkPantheress paste daar uitstekend bij. Ze sloeg de spijker op zijn kop met de melodie. Ze is ook een goede vriend van mij. Ik realiseerde me het destijds niet, maar als ik terugluister gaat het heel erg over vriendschap. Het gaat over mensen om me heen en beseffen wat je hebt. Het sprak voor zichzelf dat de enige samenwerking op het album met een vriend zou zijn.”
You’re Here That’s the Thing “Dit is het laatste nummer op het album en het is 100 procent bedoeld als muziek bij de aftiteling van een film. Ik wilde dat het hele album voelt als een film, of de soundtrack van een film, want dat is iets wat ik echt heel graag wil doen. Het doet denken aan 'You've Got a Friend in Me' uit Toy Story; het is warm, eigenwijs en charmant. Ik schreef dit nummer ook samen met Matty Healy. Ik deed de coupletten, hij deelde zijn idee voor dit refrein. Ik zei: “Wat bedoel je ermee?” Hij zei: “Ik heb geen idee, maar het is heel tof.” Dus ik zei: “Oké, prima. Het maakt niet uit wat wel of niet illegaal is in Californië. Het zou over van alles kunnen gaan.” “Een akoestische versie van '10:36' voelde goed, omdat het zo ontstaan is. Ik schrijf al mijn nummers met alleen een akoestische gitaar, dus deze nummers voelen heel authentiek aan. En iedereen houdt natuurlijk van The Strokes, dat is een iconische band. Ik heb veel inspiratie gehaald uit hun videoclips en visuele presentatie, dus het was niet meer dan terecht dat ik een van hun nummers zou coveren. Dit is 'The Adults Are Talking' geworden.”